Oktober 2009. Guur, wind, herfstbladeren. Op weg naar Polen. Trein, kaartje, enorme koffer, kop koffie in de hand. Daar ga ik.

Vier maanden lang zonder ik mij af van de wereld die ik ken en die me (over het algemeen) lief is om me te storten op de wereld van kleine paardjes en de gang die tölt heet. Mijn motief: een gangenpaard in mijn weiland, nog niet ingereden. Daar wil ik wel mee kunnen tölten, straks. Dus dat moet ik ergens gaan leren.
En Polen lijkt mij daar een prima plek voor. Ik laat achter: mijn huisje (waar ik toch al nauwelijks was), mijn familie (die ik toch al nauwelijks zag) en mijn paard (oke, dat doet wel zeer.) Die laatste is een Singlefooter (gangenpaard-kruising, met het uiterlijk van een arabier) van 4 jaar oud. Wijs, jong, lomp af en toe, mijn grootste spiegel en beste dierenvriendje. Hem zal ik missen.

Een treinreis van 8 uur –en wat vertraging – later ben ik er. In Polen is  het mooi, puur. Een prachtige herfst en een koude winter beleef ik daar. 23 graden onder nul is het record. Ik leer veel. Ik rijd en train veel verschillende paarden. Ik word steeds beter en rijker in ervaring. En wat ik in Nederland al wist, wordt hier bevestigd: ik ga, naast mijn werk als theatermaker en dramadocent, werken met paarden. Voor mij een vanzelfsprekende combinatie die elkaar verrijkt en versterkt en waar ik mensen (en hun paarden) mee verder wil helpen. En ja, ik leer ook tölten. 

En passant ontmoet ik in Polen de jongeman die mijn hart sneller doet kloppen. Oeps, dat had ik niet verwacht. Hier hield ik geen rekening mee! Ik ging naar Polen voor de paarden, niet om verliefd te worden! Eenmaal terug in Nederland blijkt Maastricht en Emmen, waar de jongeman in kwestie woont, wel erg ver uit elkaar te liggen. Hij wil terug naar Hierden, zijn thuis. Ik roep al een paar jaar op de Veluwe te willen wonen – uiteindelijk.
‘Uiteindelijk’ wordt iets sneller dan gedacht en we vinden een huisje en een weiland in Hierden. Hopsakee, daar zitten we.
Ook de paarden moeten verhuizen. Vanuit Venlo twee stuks, vanuit Emmen vier stuks. Op mijn paard Chico na, allemaal IJslanders. Allemaal uit Polen. Allemaal bij elkaar in een weiland.

In Nederland ga ik door met lessen op IJslanders. We hebben twee verkooppaarden meegenomen uit Polen, die we doorrijden en vervolgens een nieuw fijn baasje kunnen krijgen. Waar ik in Polen nog stellig zei dat ik IJslanders erg leuk vond, maar niet per se voor mij, wijst de praktijk toch meer en meer de andere kant op.
Ik richt mijn bedrijfje Equus-Libris op, waarmee ik lessen en trainingen geef aan mensen met eigen paard, soms aan bedrijven, soms zijn er mensen die willen spiegelen met één van onze paarden. Daarnaast werk ik nog steeds als theatermaker en dramadocent.

Een jaar later. Oktober 2010. Guur, wind, herfstbladeren. Vorig jaar woonde ik in Maastricht en zou ik over een week vertrekken naar Polen. Nu woon ik op de Veluwe met vriend, twee katten, een kudde paarden waar ik verantwoordelijk voor ben en een eigen bedrijf.
Inmiddels ben ik ook begonnen aan de instructeuropleiding van Emiel Voest.

Daar sta ik. Met één been in de IJslanderwereld, met één been erbuiten.
Van anti-bit naar rijden met én zonder bit, omdat ik ervaren heb dat beiden zijn voordelen heeft. Van absoluut geen ijzers, naar een verkooppaard met ijzers, omdat hem dat helpt in zijn lateraal-zijn. Van ‘het paard gaat voor alles’ naar inzien dat wij mensen soms dingen met paarden willen waardoor we van bepaalde overtuigingen af moeten stappen. Van anti-wedstrijden naar ‘ik weet het niet met die wedstrijden’.

Met verwondering heb ik gekeken naar de wedstrijden. Soms kippenvel van een mooie combinatie, soms een rilling vanwege harde handen of een rijstijl die me niet aanstond. Met opgetrokken wenkbrauwen stond ik langs de ovaalbaan op het NK en ik vroeg me af: doen we dit voor ons, of voor de paarden?
Ik kon misschien 4 paarden aanwijzen waarvan ik het idee had dit alles echt leuk te vinden.
Ik heb met verbazing gekeken en geluisterd naar de dingen die wij om de voeten van onze paarden hangen om hem beter, mooier, groter, indrukwekkender te laten lopen. Ik heb gevraagd en geluisterd naar het waarom. Voor sommige dingen heb ik begrip. Voor andere dingen niet. Maar ik sta open, leer bij en vorm zelf een oordeel van wat wel en wat niet bij mij past.

Een jaar later. Met één been in de IJslanderwereld, met één been erbuiten. Er wordt soms aan me getrokken en ik word overgehaald er helemaal in te stappen. Of ik niet ook een wedstrijdje hier, of een trainingspaardje daar. Of misschien toch een eigen IJslander.
Ik weet het niet. Voorlopig blijven mijn benen waar ze staan. Stevig op de grond.
 

IJslander-oortjes in Polen.

...................................

Questions or problems regarding this web site should be directed to info@equus-libris.nl
Copyright © 2002 . All rights reserved.
Last modified: 02/20/12.