Want om een paard af te richten zal je toch eerst zelf afgericht moeten zijn en dat begint met zitlessen aan de longe. Net zo lang totdat je in staat bent een paard in al zijn bewegingen te volgen, via je zitvlak in staat bent te voelen welk achterbeen het paard optilt zodat je op het juiste moment dat achterbeen kan aandrijven. En je in staat bent via lichaamstaal het paard alle opdrachten te geven en met je lichaam te kunnen vaststellen of het paard je begrepen heeft waarvoor je dan het paard moet en kunt belonen.
Mijn droom, de remonteschool, is met 30 leerlingen zes weken geleden aan de opleiding begonnen. Meer dan ooit ben ik ervan overtuigd dat een opleiding die begint op bladzijde een met het ABC, noodzakelijk is.

Van de deelnemende leerlingen zijn er verschillende die al een officiële opleiding hebben gevolgd en gediplomeerd zijn om les te geven aan beginnende ruiters, wat zij ook doen.

Sommigen van hen zijn nauwelijks in staat te zitten op de manier die nodig is om te kunnen paardrijden, laat staan om een paard de basis bij te brengen. Er zijn er ook bij die met succes aan een zitcompetite hebben deelgenomen, waar het mooi zitten tot een doel wordt verheven, terwijl in mijn visie het goed en doeltreffend zitten een middel is om te kunnen leren paardrijden.

Het is mijns inziens toch verwerpelijk dat een leerling van officieel instituut waar men suggereert een rijkunstige opleiding te kunnen volgen, voor het praktijkgedeelte een stageplaats krijgt toegewezen bij een manegebedrijf waar met een beetje geluk een leerling niet de hele dag hoeft te mesten, poetsen en harnachement schoonmaken en vegen, maar ook een uurtje op een manegepaard mag rijden, wel of niet onder begeleiding. Daar leer je het vak niet mee. En helemaal niet het africhten van een paard of het lesgeven aan beginners. Maar je wordt er wel voor opgeleid en krijgt een diploma, wat betekent dat een beginnende amazone of ruiter denkt in goede handen te zijn bij de gediplomeerde instructrice/instructeur waardoor hij/zij al luisterend van meet af aan op het verkeerde been wordt gezet. De opleiding voor de instructrices/instructeurs moet op de schop en aanmerkelijk worden verbeterd om voornoemd probleem op te lossen.

Het gebrek aan vakkennis bij de instructie is het grootste probleem, dat dient eerst veranderd te worden, zodat de beginnende amazone/ruiter van meet af aan op de juiste wijze wordt opgeleid. Het paardenwelzijn is ook in belangrijke mate afhankelijk van de manier waarop de paarden opgeleid en gebruikt worden. Dat het Nederlandse paard gemiddeld niet ouder wordt dan zeven à acht jaar is ook gevolg van ondeskundig gebruik en gebrek aan rijkunst. Jammer.

John Swaab, columnist
Deze column verscheen vrijdag 29 oktober in De Paardenkrant